Warto się postarać o orzeczenie m.in. po to, by korzystać z ulgi rehabilitacyjnej, pierwszeństwa w kolejkach do lekarza, dofinansowania z PFRON i łatwiej uzyskać świadczenie wspierające – nowy rodzaj pomocy dla osób niezdolnych do samodzielnej egzystencji.

KTO MOŻE JE UZYSKAĆ
Nie ma zamkniętego katalogu chorób, z powodu których komisje orzekają o niepełnosprawności. W przepisach jest jedynie orientacyjna lista. Znajdują się na niej m.in. choroby onkoligiczne, metaboliczne, układu krążenia i oddechowego, a także depresja, zespoły otępienne.
Diagnoza choroby nie oznacza jeszcze, że mamy do czynienia z niepełnosprawnością. Dopiero gdy w jej następstwie dochodzi do istotnych ograniczeń w codziennym funkcjonowaniu, są podstawy, by otrzymać orzeczenie.

JAK SIĘ O NIE STARAĆ
Wniosek składa osoba zainteresowana w powiatowym lub miejskim zespole ds. orzekania o niepełnosprawności (PZON lub MZON). O adres zespołu najlepiej spytać w urzędzie gminy. Formularz wniosku można otrzymać w siedzibie zespołu lub pobrać z jego strony internetowej.
Należy dołączyć zaświadczenie o stanie zdrowia wydane przez lekarza prowadzącego (ważne 30 dni od dnia wystawienia), dokuemnty z przebiegu leczenia, karty informacyjne ze szpitala, wyniki badań itp. Warto też postarać się ocenę samodzielności wg skali Barthel.
W ciągu 30 dni otrzymamy informację o terminie posiedzenia komisji ds. orzekania o niepełnosprawności. Trzeba się tam zgłosić osobiście, bo komisja podejmuje decyzję na podstawie wywiadu z osobą niepełnosprawną.

JAK SIĘ ODWOŁAĆ
W ciągu 14 dni od posiedzenia komisja przeka jeden z 3 stopni niepełnisprawności. Może też wydać decyzję odmowną.
Jeśli decyzja będzie niezadowalająca, można się odwołać. Odwołanie składa się do wojewódzkiego zespołu ds. orzekania o niepełnosprawności, za pośrednictwem tego zespołu, który wydał orzeczenie. Należy to zrobić w ciągu 14 dni od jego otrzymania.
Od decyzji WZON też można się odwołać, składając pozew do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych.